Martinus van Tours was een inspirerende persoon uit de vierde eeuw en schutspatroon van veel kerken uit de tijd van de Franken, waaronder de Utrechtse Dom. Hij is het meest bekend geworden door de geschiedenis waarin hij zijn mantel deelt met een naakte bedelaar.
Van een zelfstandige parochie is in de archieven voor het eerst sprake in 1348. De Martinuskerk is een gotische pseudobasiliek uit het midden van de zestiende eeuw. Het evenwicht in het gebied was toen hersteld, nadat het door overstromingen en oorlogen was geteisterd. De latere kerken op deze plek zijn gebouwd met materiaal van de oudere.
Restauraties
In 1852 was de toestand van het kerkgebouw zorgelijk, omdat de toren gevaarlijk ging overhellen. Daarom volgde er in 1860 een ingrijpende verbouwing. In de jaren dertig van de twintigste eeuw is de kerk gepleisterd met cement dat te veel mortel bevatte.
Daardoor was in 1991-1993 een ingrijpende restauratie noodzakelijk. Toen bleek dat de toren 120 cm uit het lood stond … De restauratie bestond daarom voor een belangrijk deel uit het aanbrengen van een fundatieframe onder het hele gebouw. De stijl van het gebouw bleef daarbij behouden.
De Martinuskerk is in 1989 overgedragen aan Gelderse Kerken.
